Ieder jaar komt de vraag weer en deze keer heb ik “ja” gezegd. Of ik mee wil op De Boot. De Canal Pride boot welteverstaan. Maar ik heb het niet zo op boten. Je kan er niet af wanneer je dat wilt en het vooruitzicht om urenlang verplicht te ‘socializen’ – òf van de boot te springen – zorgt meestal niet voor veel voorpret. Ik heb één keer in mijn leven een vaste baan gehad. Het favoriete jaarlijkse personeelsuitje was daar gezellig met z’n allen een boottochtje maken. Het is gewoon onnatuurlijk om dag in dag uit met niet zelf uitgekozen mensen – collega’s genaamd- op een beperkte ruimte te moeten zitten. Laat staan op een boot. Vandaar dat ik nu als eigen baas boot-uitjes in mijn eenvrouwszaak in de ban heb gedaan.

Maar goed, terug naar het jaarlijkse spektakel op de Amsterdamse grachten. Eén keer eerder heb ik meegedaan op de boot van onze homo/lesbozwemvereniging. Het was lekker weer en best gezellig. Het was wel dodelijk vermoeiend om de hele dag zo ‘gay’ te zijn: ik heb er nog tandpastaglimlach-spierpijn van in mijn kaken. Ook 6 uur lang zwemslagen nabootsen op het droge hebben hun sporen nagelaten. Maar, omdat dit alweer zo’n acht jaar geleden was en het mij zo ontzettend lief werd gevraagd (“Ah, toe ga mee op de boot: er varen al vijf andere vrouwen mee, een record! En ik zou het hàrtstikke leuk vinden!!!”) heb ik toegegeven. Je kunt ook niet eeuwig blijven tegenstribbelen. Een lieve theaternicht heeft wekenlang kostuums zitten naaien met stof uit China en weldra was daar het moment suprême dat ik langs moest komen om mijn kostuum te passen. Wat zou het dit jaar worden? Ik had natte dromen over een cowgirlpak (in mijn wildste fantasieën zelfs met holster en pistool!!) of een immense opblaas-Ranomi-Kromowidjojo die we na elke brug in haar volle glorie mochten oppompen. Of een geheel doorzichtig ingebouwd zwembad op de boot vol met zeemeerminnen.

Het werd een Charlestonpakje. Met hoofdlint. En grote bloem erop. De ijverige naainicht maakte ter plekke nog maatwerkaanpassingen, want “Ik moest me er wel de hele dag erg prettig in kunnen voelen.” De schat. Er komen nog een paar stevige dames van de waterpoloafdeling hun kostuum passen. Ik ben benieuwd hoe prettig zij zich zullen voelen.

Als pot zit ik natuurlijk ook vol praktische zorgen. Wat voor schoenen moet ik aan-trekken onder mijn Charleston mini-rok waarop ik het een hele dag volhoud? Wat als het regent? Zal ik dan mijn trouwe zwarte ultra-light Berghausregenbroek meenemen? En wat als de zon schijnt? Welke zonnebril moet ik dan op? Moet ik voor alle weerstypen wat passende kledij meenemen in een rugzakje? (Oké oké, geen rugzakje.) Zelfs voor mijn trouwen heb ik me niet zo druk gemaakt om mijn outfit. Pas een dag vóór de bruiloft heb ik in een winkeltje een geslaagde blouse gevonden. Maar mijn vrouw spande de kroon: haar op de dag zelf gekochte twee-dehands outfit hebben we na een wasbeurt nog droog staan föhnen. Mijn vrouw staat overigens op de boot van een keurige financiële instelling. Qua outfit mocht zij zelfs kiezen tussen een jurk of een overall. Ze wilde nog een beetje herkenbaar zijn voor haar doelgroep, dus dán weet je wel wat ze koos. De mazzelaarster.