Na de fantastische Gay Games in Amsterdam in 1998 zocht ik een nieuwe leuke sport om me op te storten. In Amsterdam had ik meegedaan aan stijldansen, maar mijn danspartner en ik waren wel even klaar met vier keer per week aan elkaar sjorren in een achteraf-Sjonnie-en-Anita-oefenzaaltje. Bovendien zaten we met onze hockey- en voetbalbenen vrijwel aan het plafond van onze so you think you can dance-mogelijkheden. Wat nu? Een hockeyelftal oprichten met kekke roze rokjes? Leuk, maar een hoop gedoe omdat je minstens met z’n elven moet rokken. Bowlen? Oók leuk, maar dan moet je wèl je bowlingbal helemaal meezeulen en door de vliegveldsecurity zien te rollen. Gelukkig bracht een boek uit de bibliotheek over zwemmen uitkomst. Dat belichtte niet alleen unieke zwemvoordelen voor je spieren, gewrichten en conditie, maar beloofde als klap op de vuurpijl ook nog eens een uitmuntend seksleven! Dat lieten mijn vrouw en ik ons geen tweede keer vertellen, dus wij werden pronto lid van een plaatselijke homozwemvereniging. En daar sta je dan, net als klein meisje vroeger, zenuwachtig in zo’n galmende tegeldoos. Na compleet genegeerd te zijn in de dames-kleedkamer – wat dat betreft waren deze vermeende seksgodinnen net gewone lesbische stervelingen – moesten we het koude water in om 50 meter naar de overkant te zwemmen. Doe ik wel even, dacht ik nog. Ik had als kind immers overuren gemaakt in het zwembad. De techniek verleer je inderdaad niet, maar na 30 meter werd pijnlijk duidelijk dat mijn conditie daarentegen verdwenen was als water in een doucheputje. Een vreemde meneer klapperde ons met zijn kunstgebit allerlei opdrachten toe vanaf de badrand. De meest bizarre bewegingen moesten we met onze armen en benen maken. Hoe meer ledematen ik uit het water flapperde, hoe harder ik zonk. Elke volgende training ging ik met een bonzend hart tegemoet. Wat zouden we vandaag moeten doen? Ga ik het volhouden? Zouden de dames in de kleedkamer vandaag wèl het woord tot ons richten? Zou ik de trainer dit keer kunnen verstaan? Hé! Een andere trainer aan de badrand. In de gevangenis zeg je? Iets met kinderen? Tsjonge… Een vervanger voor een paar weken, oké! Nou ja, en zo ging mijn conditie week voor week vooruit. Ik durfde zelfs aan een eerste wedstrijd mee te doen. En daarna was ik verkocht.

En dat uitmuntende seksleven? Misschien bedoelde de auteur de voortplantingsdrift van de zwemchemicaliën op mijn huid of het seksleven van de inmiddels teruggekeerde trainer. Zelf viel ik in elk geval lange tijd na elke zwemsessie in een comateuze slaap, nog voordat ik kon bedenken wat voor lekker hapje mijn vrouw eigenlijk is. En was ik niet aan het slapen, dan moest ik wel boodschappen doen om bij te eten, want de kilo’s vlógen er af. Tegelijkertijd gebeurden er ook andere eigenaardige dingen. Ik kreeg spieren op plekken waarvan ik niet eens wist dat ze er zaten! Waar voorheen een diep gat onder mijn arm het okselscheren bemoeilijkte, manifesteerde zich nu een almaar uitdijende bult. En na een pittige schoolslagtraining leerde ik dat je daarbij je liezen gebruikt. Ze waren bij mij zó stijf en pijnlijk dat ik me noodgedwongen drie dagen lang op mijn bureaustoel door mijn huis heb moeten rollen. En ook dat is niet per se goed voor je seksleven.