En het feestje dat Roze Filmdagen heet, spettert nog een week voort in Amsterdam. Had ik al verteld dat daar tegenwoordig genderneutraal geplast wordt? Het was voor iedereen even wennen -“oh sorry, is dit het damestoilet?”- en ik weet zeker dat van de weeromstuit een aantal mensen maar de bosjes achter het Ketelhuis zijn ingedoken of met hoge nood bij hun film hebben gezeten. Als je niet al te veel last heb van smetvrees doe je echter op deze wijze weer hele nieuwe ervaringen op. Goed, ter zake nu. Zaterdag zag ik het Spaanse Holy Camp. Als je van zingende nonnen, Whitney Houston en de toppers houdt, is dit wellicht dat voor jou. Mijn vrouw schaterde het uit en vond dit ‘t meest vermakelijke wat ze tot nu toe heeft gezien. Ik verdronk weliswaar in de pijnloze diepte van de groene ogen van één van de hoofdrolspeelsters (ik ben dol op Spanje!!), maar bij dit type humor blijf ik verder wat lauwtjes. Zelf heb ik zeer geboeid gekeken naar Princess Cyd (zie foto), een coming-of-age-film, die een vriendin van mij deed verzuchten “ik wou dat ik weer jong was”. Mijn buurvrouw ter linkerzijde in de filmzaal slaakte echter dusdanig diep wordende zuchten vanwege langdradigheid dat ik vreesde haar te moeten reanimeren. Smaken blijven, kortom, verschillen. In het genre ‘zeer luchtige humor tegen het slapstick aan’ valt Embrasse-moi. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt en het was ook nog ‘tres agreable’ om weer eens een film in het Frans geserveerd te krijgen (gelukkig wel ondertiteld in het Engels). Al deze films draaien nog een tweede maal op het festival, plus vele vele andere, dus ga vooral nog langs. Zelf vertrek ik vanmiddag voor een week naar een zo goed als onbewoond eiland zonder wifi, dus voor mij helaas vanaf vandaag al cold turkey.