Loop ik nog wel eens hand in hand met mijn vrouw? Even afgezien van het romantische aspect? Jawel. Maar ik ben me er wel altijd van bewust dat ik dat doe. In het buitenland doe ik het zelfs per definitie niet. Zodra ik de liefdevolle zachte vingers van mijn lief maar in de buurt van een greep voel komen, laat ik de betreffende hand direct iets ontzettend noodzakelijks uitvoeren. Aan mijn neus krabben bijvoorbeeld. Of wijzen naar een bijzondere kerk. Aan de grinnik van mijn eega te merken heeft die al lang door hoe laat het is. Ik kom er ook eerlijk voor uit. Ik heb namelijk lang geleden in het diepe zuiden van de Verenigde staten een keer niet zo goed opgelet in een zwembad. Ik verzeker je dat wat ik deed met een exemplaar van mijn eigen sekse in mijn ogen volkomen a-seksueel en onschuldig was. Maar de inmiddels toegestroomde menigte met uitpuilende ogen zag dat geheel anders en besloot ons ter plekke te onderwerpen aan een antropologische studie. Ik heb het sindsdien vreselijk te doen met de laatste der Papoea’s, Bosjesboemannen en Hipopipo-indianen, want ik weet nu dat object zijn in een dergelijke studie bepaald geen pretje is. Voor we ter nadere observatie aan de dorpspaal genageld zouden worden, hebben we maar – zo nonchalant en cool als nog mogelijk was- de aftocht geblazen.

In Nederland daarentegen vind ik juist dat ik min of meer verplicht ben om op gezette tijden hand in hand te lopen. Om te laten zien dat ik dat best wel durf, ofzo. Hoe kleiner en dieper weggestopt het gehucht, hoe groter de morele verplichting om de plaatselijke homo-lesbopopulatie een hart onder de riem te steken. Hand-in-hand-lopend scan ik wel altijd de omgeving af. Is dit veilig om dit te doen? Hoe reageert de omgeving? Wat hoor ik nu weer voor commentaar? Ging dat over ons of iets heel anders? Onder wat voor omstandigheden zou een hetero zo bezig zijn met een handje vast te houden?

Ook zonder hand in hand lopen of hanky-panky in het zwembad voelen sommige hetero’s bij mijn vrouw en mij een bepaalde intimiteit die kennelijk verwarrend is. Met de vaakgestelde vraag “Zijn jullie zussen?” denken de meesten de puzzel opgelost te hebben. Wat heel knap is, want de enige uiterlijke gelijkenis tussen ons is dat we allebei kleren en een bril dragen. Op ons ontkennende antwoord zie je de raderen werken: wat is er dan wel aan de hand met deze twee? Ons is zelfs in een Engelse winkel een keer gevraagd of wij tweelingzussen zijn. Van louter plezier kon ik niets anders dan beamend reageren onder de vermelding dat het een hele zware bevalling was voor mijn moeder die maar liefst anderhalf jaar duurde. Om in dit geval bij uitzondering wel hand in hand de winkel te verlaten.

Het COC organiseert, las ik, jaarlijkse hand-in-hand-acties. Hiermee worden niet alleen homosuele stellen over een drempel geholpen, maar ook hetero’s. Die laatsten draaien zich wellicht bij het eerste homostel nog uitgebreid om. Maar bij stel 9 en 10 gaan ze al van verveling gapen, is de gedachte. Ben je trouwens hetero en wil je zelf eens deelnemen aan een antropologisch experiment? Loop gewoon komende zaterdag hand in hand door de drukste winkelstraat met je beste vriend of vriendin. En laat me je ervaringen vooral weten.