Dit onderwerp heb ik lang laten rusten. Dit komt, ik zing nog steeds in een ‘lesbisch’ koortje en moet mijn koorzusters nog wel diep in de ogen durven kijken. Om een soortgelijke reden stel ik overigens het onderwerp sex uit, maar dat komt wel een andere keer.

Wat is lesbisch zingen dan? In mijn carrière als lesbo heb ik slechts beperkte ervaring, maar ik vermoed dat de basis-ingrediënten in den lande wel overlappen. Het begint met een verzameling enigszins gerijpte potten. De ultra-jonkies zie je niet in koortjes, die staan allemaal auditie te doen bij The Voice. Daar droom ik trouwens wel eens over, dat ik dat doe. Superspannend! Miraculeus genoeg kom ik dan in de liveshows terecht en – hoe is het mogelijk- nòg een week verder omdat een ander nòg slechter zingt of nòg onsympathieker overkomt. En in mijn droom ben ik zo slim om mijn lesbo-identiteit he-le-maal uit te melken. Dat houdt de goegemeente dan weer een paar weekjes lekker bezig, tot ik echt vocaal door de mand stort. Nou ja, in mijn dromen krijg ik er best een kick van.

Maar goed, terug naar het lesbisch zingen in koorverband. Bij mijn eerste koor, nog maar een paar jaar terug, ging het zo. Auditie hoefde je (in tegenstelling tot  homokoren) niet te doen. Meedoen is immers belangrijker dan vals zingen. Iedereen doet dus ook een solo, want we hebben allemaal de tweede feministische golf meegemaakt en het gelijkheids- en solidariteitsdogma in de hersenen gemept gekregen. Het publiek, gelukkig ook vaak lesbisch, blijft de uitvoering toch wel braaf uitzitten. Zij zijn bovendien gewaarschuwd dat we maar krap 3 maanden (nee krap 1 jaar, nee krap 3 jaar) aan het oefenen zijn. En dat we maar een twee-keer-in-de-maand-verband zijn in plaats van een wekelijks groepje. Als het ritme herkenbaar genoeg is voor ons, doen we er ook een last-minute bedacht dansje bij. Een rumba ofzo. Tot in de puntjes voorbereiden is streberig en daarvan zou de helft van de zangeressen ontmoedigd afhaken. Oh ja, en er zitten minimaal 2 paar exen in het koortje, maar dat spreekt natuurlijk vanzelf bij een lesbische groepsactiviteit.

Tijdens de repetitie drinken we kruidenthee. Sommige liedjes laten zich uitstekend begeleiden door een duet van haastig uit de mottenballen geplukte blokfluiten, waarbij we er blijgemoed van uitgaan dat het volgens de wetten der kansberekening ooit synchroon zal gaan. Verder stemmen we heel democratisch met briefjes over het repertoire. Dat is verder een wassen neus, want onze fantastische zangjuf bepaalt uiteindelijk gewoon het repertoire want niemand anders kan echt noten lezen. Maar bij tijd en wijle valt een stevige lesbische groepsdiscussie natuurlijk niet te vermijden. Daar nemen we tijdens onze repetitie gewoon ruim de tijd voor onder het genot van een kopje kruidenthee. Om vervolgens ondanks alle afspraken alles precies zo te blijven doen zoals we al deden.

Al met al zorgt lesbisch zingen dus voor enorm veel plezier. En daarnaast is kruidenthee erg lekker. En niet-streberig zijn heeft als voordeel dat je zorgeloos een keertje oefenen kunt overslaan. We maken flauwe (potten)grappen, klieren als bakvissen als de juf niet kijkt en als harde kern wippen we alle dames die we niet leuk genoeg vinden. Altijd maar solidair zijn is tenslotte wel wat veel gevraagd.