Onlangs logeerde een maandlang de Nieuw-Zeelandse ex-vriendin van mijn vrouw bij ons. Eigenlijk ex-ex-vriendin, want Marianne gaat nu door het leven als Matt. Daar waren dan wel de nodige hormoonkuren en operaties voor nodig. Matt is, plat gezegd, nogal ‘goed geslaagd’. Je zou zonder enige voorkennis niet op het idee komen dat hij als vrouw het leven is begonnen. Matt is een beetje nerdy, sociale man, met een droge humor. Hij is leidinggevende op een bouwplaats en is tijdens zijn logeerpartij niet weg te slaan bij zijn iPad, waarop hij continu foto’s van vrienden en familie bekijkt. Hij houdt van zijn biertje en zit graag aan de keukentafel om over gevoelens te praten. Als man vind ik hem nog leuker dan als vrouw. ‘Iets’ zat nooit helemaal op z’n plek. Maar lekker in je vel zitten maakt een ieder tot een fijner persoon. Als ex-vrouw bezit Matt eigenschappen die hem zeer begeerlijk maken voor heterovrouwen. Hij is dan ook nooit zonder partner. Zeker in het macho-land waar Matt woont is een man die uit zichzelf de afwas doet een ‘million dollar catch’.

Het leukste vind ik als mijn nieuwe maatje Matt zijn visie op mannen ontvouwt. Zo vertelt hij smakelijk over het haantjesgedrag – in zijn bewoordingen “The battle of the penisses” – op de bouwplaats waar hij werkt. Zijn typeringen zijn raak en komisch. En dat voor iemand die kosten noch moeite heeft gespaard om er zelf één te worden. Toch blijft hij tussen beide seksen instaan. In een gezelschap van heterovrouwen blijft hij ‘de ander’. In zijn voormalige lesbische vriendinnenclubje hoort hij er niet meer bij. Een deel hiervan heeft hem zelfs als verrader geëxcommuniceerd. En bij de mannen zijn homo´s voor Matt ook niet de meest aantrekkelijke vriendenkring. Hoewel zijn fysiek nergens meer aan een vrouw doet denken (flinke spieren, baardgroei, licht kalend) is hij qua karakter best nog ‘vrouwelijk’. Aangezien worden voor homo brengt hem nog verder van het concept ‘geaccepteerde man’ zijn. Toen mijn lief hem spontaan haar brede leren armband wilde schenken – één van haar accessoires die voor mij als afrodisiac werkt – hoefde ik alleen maar te bevestigen dat het hem erg nichterig stond. Ik heb nog nooit zo snel een potentieel cadeau zijn weg weer terug zien vinden. Blijven de heteromannen nog over. In die ‘scene’ kan Matt nu makkelijk rondlopen, maar er helemaal bij horen blijft lastig. Hij is, volgens hemzelf, simpelweg de onderlinge codes niet voldoende machtig. Op latere leeftijd leer je die niet zomaar even bij. Zo is de basis van een mannenvriendschap voor hem nog een mysterie, want: “Ze praten niet met elkaar!”. Er zijn ook andere ongemakken: na het sporten sta je in een volle mannenkleedkamer en “Daar stinkt het vreselijk” Al begrijpt hij nu veel beter het onmogelijke gedrag van sommige puberjongens. Zo kreeg hij tijdens zijn sekseovergang vele hormonen toegediend. Emotioneel voelde hij jarenlang helemaal niets; andermans gevoelens konden hem geen zier schelen. Wel zat hij boordevol tomeloze energie en was hij “easely aroused”.

Al met al lijken wij mensen een mix van onze hormoonhuishouding, conditionering via opvoeding en ervaring. Aangezien de overgang al aan de hormoonpoort van mijn lief en mij rammelt, kunnen wij hier in huis ook nog heel wat avonturen beleven. In het ergste geval kan ik altijd nog een hééle lange vakantie boeken naar Nieuw-Zeeland, naar de keukentafel van mijn buddy Matt. Om over gevoelens te praten.