Onlangs las ik een zeer verontrustend bericht in de krant: een militair misbruikte een vrouwelijke collega terwijl twee mannelijke collega’s dit vastlegden op foto en film. De vrouw deed geen aangifte  uit angst als matennaaier(!) gezien te worden. Op dit moment delen veel dappere vrouwen hun misbruikverhalen onder de hashtag me too. Ik hoop dat één van de uitkomsten hiervan is dat de vrouwenemancipatie in Nederland weer een flinke boost krijgt. De laatste tijd ging het eerder de verkeerde kant uit onder de klacht dat de maatschappij ‘feminiseert’. Mannen zouden hun evolutionaire zelf niet meer kunnen zijn. Tsja… het is ook heel flauw als je vrouwen niet mag bespringen zodra je daar zin in hebt (dat voorrecht wil ik dan als lesbo ook wel hebben!); als je lastige medemensen niet met je knuppel de hersens in mag slaan; en als je de macht moet delen met vrouwelijke wezens die je voorheen als Neanderthaler nog kon verorberen als ontbijt. Maar, er is hoop: mannen hebben ook leren omgaan met computers die ze evolutionair gezien helemaal niet nodig hadden in hun grotje, dus deze uitdaging moet ook wel lukken.

Ook jongens zouden tegenwoordig zwaar onderdrukt worden en geen jongen meer mogen zijn. Oh, wonderlijke omdraaiing! Ik lees juist dat jongens door ouders worden gestimuleerd om de omgeving te verkennen, en meisjes om vooral in de buurt te blijven. Ook worden kinderen vanaf de wieg verschillend beoordeeld, afhankelijk van hun sekse. In een experiment lieten onderzoekers ouders een video zien van een baby die beurtelings ‘John’ of ‘Mary’ werd genoemd. Hoewel het om dezelfde baby ging, vonden deze volwassenen ‘John’ avontuurlijk en nieuwsgierig, terwijl ‘Mary’ de etiketten angstig en zenuwachtig toebedeeld kreeg. Tegen de tijd dat ze twee zijn, gedragen jongens zich door aangeleerd gedrag zelfstandiger en minder volgzaam dan meisjes. En zo gebeurt het dat zelfs  peuters al, net als volwassenen, mannen vaker eigenschappen toedichten die te maken hebben met competentie, onafhankelijkheid, kracht en concurrentiedrang. En aan vrouwen eigenschappen als ‘warm’, ‘expressief’, ‘zorgzaam’ en ‘onderworpen’. Het wordt er, kortom, van jongs af aan ingestampt. Geen wonder dat anno 2017 nog steeds veel mensen worstelen met het bekende ‘de-zoon-van-de-chirurg-raadsel’. Het raadsel gaat als volgt: een vader en diens zoon zitten in een auto en krijgen een ernstig ongeluk. De vader overlijdt en de zoon overleeft het. Als de zwaargewonde jongen in het ziekenhuis word binnengebracht, schreeuwt de chirurg: “Dat is mijn zoon!” Hoe kan dit?

Ik heb toentertijd ook vreselijk zitten zwoegen op deze puzzel. Een greep uit veelvoorkomende antwoorden:
– Het is een geadopteerde jongen.
– De moeder is vreemdgegaan, de chirurg is de echte vader.
– De zoon heeft ook een stiefvader.
– Het is de zoon van een homostel.
Het is genant te zien dat ik zelf bij wijze van spreken nog eerder dacht aan marsmannetjes dan aan de voor de hand liggende oplossing dat de chirurg een vrouw is (en dus zijn moeder). Terug naar de vrouwenemancipatie. In de jaren 70 schreef de radicaal feministische lesbische actiegroep Paarse September het volgende:

man + huis = herenhuis
vrouw + huis = huisvrouw

Sinds de jaren 70 is er natuurlijk wel het een en ander veranderd, maar dagelijks zien we ook dat het op veel vlakken nog sneu is gesteld met Nederland. Zo is het percentage vrouwelijke hoogleraren bedroevend laag (“ja maar … we kunnen ze gewoon niet vinden in ons mannennetwerk!”) . Zo verdienen voetbalmannen bakken meer geld dan voetbalvrouwen (mannelijke journalist: “ja maar … dat is juist heel erg verfrissend!”). En zo bestaat het nieuwe kabinet weer grotendeels uit mannen (de VVD: “ja maar … wij gaan voor kwaliteit!”. Er is nog een lange weg te gaan. Die begint vooral met je eigen bewustwording en het keer op keer bespreekbaar maken van (onredelijke) verschillen. #wecandoit!