Van de minister mag het weer. Weigerambtenaar zijn op grond van je geloof. Ik ben zelf vorig jaar getrouwd en heb toen nader kennis mogen maken met de wereld van de trouwambtenaar. Ik weet niet hoe het in andere gemeenten gaat, maar omdat onze gewenste trouwlocatie in Amsterdam-Oost lag, moesten we met een trouwambtenaar uit die stadsdeelraad in zee. Het is nogal wat: op deze voor jou hopelijk heuglijke dag gaat een volkomen vreemde een belangrijke rol spelen. Dat kan goed uitpakken (soms) of tenenkrommend (vaak!). Wij mochten met een geheime code inloggen op een website en kiezen uit zo’n 16 ambtenaren die zich in een filmpje voorstelden. Ik kreeg er spontaan trouwnachtmerries van, want er zat niet veel bij in wiens nabijheid ik spontaan ‘ja’ zou durven zeggen. Of die ik aan de kritische blik en oren van mijn moeder durfde blootstellen. Ik zou ze op een paar na allemaal geweigerd hebben. Toch hebben we met enig inlevingsvermogen het gevraagde top-drielijstje ingeleverd. “Ze moeten immers ook nog beschikbaar zijn op die dag” had de behandelend ambtenaar uitgelegd. Als een volgende minister over een paar jaar de weigerambtenaar weer afschaft, kun je dus als ambtenaar altijd nog zeggen dat je toevallig naar de tandarts moet, een spontane blindedarmontsteking voelt opkomen of hoognodig op vakantie moet.

Die smoes hebben ze in Bunschoten niet nodig. Daar hebben ze weliswaar vijf weigerambtenaren, maar tot op heden geen enkel homostel dat zich vrijwillig aan de balie heeft gemeld om zich in de echt te laten verbinden. Die zijn allemaal al gevlucht naar Amsterdam-Oost.

Vreemd blijft dat weigeren natuurlijk wel. In feite weiger je de wet uit te voeren op grond van je geloofsovertuiging. Zou ik als ambtenaar mogen weigeren om een hetero-stel te trouwen op grond van mijn diepe overtuiging dat mijn Godin dat tegennatuurlijk vindt? Of als politieagent om een moordenaar te arresteren op grond van mijn diepe geloofsovertuiging dat er best wel wat minder mensen op deze aardbol mogen rondlopen?

Aan de andere kant… stel dat je als ambtenaar niet meer mag weigeren, maar dat eigenlijk wel wilt. Dan zit je daar als ‘vrolijk’ echtpaar in spe tegenover een wit weggetrokken, zich kokhalzend door de trouwgeloften heen worstelende staatsklerk. Dat voelt dan ook niet echt ‘gay’.

Wij hebben uiteindelijk gekozen voor een heel andere oplossing: de ambtenaar alleen het hoogst noodzakelijke te laten doen en de speech over te laten aan een goede vriendin. Wat de laatste overigens uitstekend deed. De ambtenaar – nr. 3 van ons verlanglijstje – hebben we na de ceremonie niet meer gezien. Het maakte niet uit. Ik vond het een prachtfeest. Mijn vrouw vond het openbare gebeuren allemaal wat minder opwindend. Die was helemaal happy geweest als er niemand bij was geweest. Alleen zij en ik. Toch heeft ze op het moment suprême – mijn volmondige ja-woord- een traantje weggepinkt. Ze was al wekenlang bang dat ik mijn dreigement uit zou voeren om in plaats van “ja”, “okidoki” of “oké dan” te zeggen. Maar dat weigeringetje bleef gelukkig uit…